Sorry, ik had dat zo niet moeten zeggen…

Elton John schreef er al een nummer over, de Hawaianen hebben het diep in hun cultuur gebed om dagelijks de Ho'oponopono te zeggen en ik, ik ben al gegaan van sorry is niet nodig en zelfs ontkrachtend naar sorry is ongelofelijk waardevol. 

Ik heb lang gedacht dat ik ‘sorry’ vooral tegen de ander zei. Ik heb ook lang het gevoel gehad dat ik me dan kleiner maakte. Alsof ik daarmee iets weg gaf van mezelf. Terwijl ik alsmaar meer besef hoe groot Sorry kan zijn. Vooral wanneer ik het ook tegen mezelf zeg. Mezelf vergeven. Mezelf toelaten om menselijk te zijn.

Ik vind het best ook iets om fouten te maken. Vooral wanneer het gaat om een persoon/project dat me dierbaar is. Om dan te beseffen dat fouten maken menselijk is, dat het een cruciaal onderdeel is van een leerproces. Oh, ik zeg het zo makkelijk tegen iemand anders. Om het echt gemeend tegen mezelf te zeggen, is andere koek. 

De laatste editie van het Intimiteitsfeest was zo een sorry moment. Ik maakte fouten. Ik vergat praktische info mee te geven aan de deelenemers. Ik was vergeten om de sessiegevers in te lichten over een last minute verandering die impact had. Ik zag mezelf stuntelen. De deelnemers zagen me stuntelen. Mijn collega’s zagen me stuntelen. Daar stond ik, met allemaal ogen op mij gericht. Eén groot feest voor mijn innerlijke criticus en perfectionist. Naar de deelnemers toe kon ik het met een lach en een zwans plaatsen, naar mijn collega’s toe ben ik beginnen huilen en het enige dat er uit kwam was: “ik weet het niet, ik ben ook nog aan het leren.” 
De dagen, weken nadien heb ik veel sorry gezegd aan mezelf. Ik had een heel proces te gaan om mezelf te vergeven. Mezelf te vergeven dat ik fouten had gemaakt. Mezelf te vergeven dat ik niet perfect ben, dat ik ook maar mens ben en aan het leren ben. 
Te beseffen (dankzij de vele evaluaties) dat ik niet perfect hoef te zijn, dat ik fouten mag maken én dat het resultaat toch nog oké tot zelfs goed bevonden kan worden. 

Dat is Intimiteit. Durven stuntelen en daar eerlijk over zijn. Herinneren dat we allemaal mensen zijn. Dat is het werk dat ik doe, voor mezelf én ook voor jou. Want hoe meer ik erin duik, hoe meer ik jou erin kan ontvangen en mee op pad kan nemen. 

Dat gaat niet in 1, 2, 3… dat is een proces, een traject, het opbouwen van een vaardigheid.Daarom kies ik ook voor jaartrajecten. Omdat ik mijn deelnemers zie openbloeien, ik zie ze alsmaar meer verschijnen, vrijer worden in hun beleving van het leven, van zichzelf en van hun intieme verbindingen. 
Ik spreek over intieme verbindingen omdat het niet enkel gaat over jouw liefdespartner, het gaat ook over vriendschapsverbindingen, familieverbindingen, zelfs ook collegiale verbindingen. 

Intimiteit werkt door op al die lagen, op elke laag van ons zelf. 
We nemen onszelf mee in al die verbindingen. 
Wanneer we onszelf vrijer voelen, liefdevoller & milder omarmen, doen we dat automatisch ook met onze intieme verbindingen.

De kernwoorden in mijn werk zijn alsmaar duidelijker: authenticiteit, vertraging, verbinding, lichaamswijsheid, autonomie, innerlijke rust, consent, wederkerigheid, overvloed zonder uitputting, inclusiviteit, rust, diepte, nuance, containment en menselijkheid. 

Volgende
Volgende

Over de weg terug naar ons lichaam