Over de weg terug naar ons lichaam

Al een paar weken zit er iets te duwen en trekken in mij.
Migraine aanvallen duiken - na jaren ervan vrij te zijn - terug de kop op, een diepe moeheid overvalt me (wat me niet vreemd is met het vallen van de bladeren), een vuur en een weemoed reizen rond in mijn lichaam en ik bleef doorbewegen. Tot mijn lichaam stop zei. Ik maakte mijn agenda leeg en zei al mijn afspraken & engagementen af. Ik had me over te geven aan de donkerte en diepte van mijn eigen lichaam.

Een collega sprak me een tijd geleden over het boek 'In Persephone's armen' van Debora Zachariasse.
Ik begon er in te lezen en merkte al van bij de inleiding hoe dit een boek was dat ik niet gewoon kon lezen. Ik had het te voelen, te proeven, te ervaren. Er zijn zo van die boeken, boeken die je ziel wakker kussen. Elke vrouw die herinnering heeft aan het leven als Priesteres, die de Godin gediend heeft, raad ik dit boek aan. Het boek kust je wakker. Het schept helderheid in de verwarring. Het brengt je zachtheid in weemoed en toelating in vurigheid.

𝐎𝐯𝐞𝐫 𝐭𝐞𝐦𝐩𝐞𝐥𝐬, 𝐠𝐨𝐝𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐠𝐨𝐝𝐢𝐧𝐧𝐞𝐧
Alsmaar meer wordt er terug over tempels gesproken, ze worden bezocht en ze worden gehouden.
Kerken, een andersoortig tempel, zijn gebouwd op gewijde plekken, krachtplekken. Kerken, ik noem ze even de tempels van onze contrijen, zijn gebouwd ter ering van de God, vader van Jezus. Ook het vrouwelijke krijgt er een plek, zij die zo vruchtbaar was dat ze onbevlekt zwanger kon worden. Seksualiteit was niet nodig. Zij wordt afgebeeld als moeder of als heilige en wordt verstoten, verbannen, gemeden als hoer.
Hij wordt afgebeeld als de martelaar, de genezer, de zoon van God en God wordt vereerd als almachtige en vader.
Verhalen die ons gekend zijn en die diep in ons systeem zitten, ookal ben je niet katholiek opgevoed, het gaat ver.

In het boek wordt er een ander verhaal naast geplaatst.
Tempels werden in oorsprong gebouwd ter ering van de Godin, waarbij de grootste tempel de natuur was, waarbij de Godin de natuur is. Het eren van de aarde, het water, de wind, de kruiden, de bomen, de dieren, ... dat is de reden van het bouwen van de tempels. Om die Godin die naast en rondom ons woont te eren. De tempels ter ering van de aarde, niet het hogere, het gewonige, de aarde, waar wij ook deel van zijn.
Dit is zo een eenvoudig en essentieel element wat ons doet herinneren.
Het gaat om het eren van de aarde en wij zelf zijn aarde. Het goddelijke (godinnelijke) is immer en altijd in onszelf aanwezig.
Deborah schrijft het zo prachtig 'alles wat telt, is in iedere ademtocht aanwezig. Het is altijd bij me, in mijn hart' waarbij het verdere verhaal aantoont dat het hart onlosmakelijk verbonden is met de slangen die leven in het bekken.
Die slangen zijn onze seksuele energie die ons levenskracht geven.

𝐃𝐞 𝐢𝐧𝐰𝐢𝐣𝐝𝐢𝐧𝐠 𝐢𝐧 𝐳𝐞𝐥𝐟𝐛𝐞𝐦𝐢𝐧𝐧𝐢𝐧𝐠
Ook spreekt zij over inwijdingen en één van die inwijdingen raakte me zo diep, omdat die gaat over de inwijding van zelfbeminning.
Het liefhebben van jouw eigen lichaam.
In mijn praktijk kom ik zoveel mensen tegen die vervreemd zijn van hun eigen lichaam. Die bij mij komen en zeggen dat ze terug willen voelen, uit hun hoofd in hun lichaam.
Aanraking brengt jou tot voelen.
Jouw lichaam brengt jou tot voelen.
Bijna elke cliënt ervaart dan verwarring wanneer ik hen zichzelf laat aanraken, hen hierin begeleid en dat door zo een eenvoudige oefening/begeleiding er ineens verdriet vrij komt. Dat is wat voelen doet, het laat je alles voelen, vreugde, verdriet, kwaadheid, plezier, pijn, extase, en nog zoveel meer.
Het ene kan niet zonder het andere.

𝐃𝐞 𝐢𝐧𝐰𝐢𝐣𝐝𝐢𝐧𝐠 𝐢𝐧 𝐬𝐞𝐤𝐬𝐮𝐚𝐥𝐢𝐭𝐞𝐢𝐭 𝐦𝐞𝐭 𝐝𝐞 𝐚𝐧𝐝𝐞𝐫
De andere inwijding is de seksualiteit beleven met de ander.
Het ene hoeft niet zonder het andere.
Het zijn beiden aparte inwijdingen die elkaar versterken en verdieping brengen.
Waar ook verwarring zit in onze maatschappij. Alsof eigenliefde, zelfbeminning niet naast of in relaties en vrij - en kan staan of het ene het andere uitsluit. Ik merk dat vaak genoeg wanneer ik praat over zelfbeminning. Hoe vaak ik dan de opmerking krijg dat we elkaar toch nodig hebben. Ja, ik bevestig dat volmonding. Het is EN EN.

Maar wanneer we alleen maar gericht zijn op de ander, dan zijn we gericht naar buiten, zoeken we alles buiten ons en verliezen we contact met die ongelofelijk kracht, schoonheid, liefde die in onszelf aanwezig is.
Dit is wat ons aangeleerd is en wat ook zeer eigen is aan ons mens-zijn. We zijn afhankelijke wezens. Alleen zijn we op een gegeven moment in ons leven volwassen genoeg om de terugkeer naar binnen te maken. Op een gegeven moment is het tijd om ingewijd te worden. Ingewijd in onze eigen tempel (ons lichaam), ingewijd in de uiterlijke wereld om de intrede te maken in onze innerlijker wereld, om de wijsheid die in deze beide werelden aanwezig is in balans te brengen en wakker te kussen.

Om zo de godin te eren. Onze gastvrouw. De aarde. Die zich toont in de stromende rivieren en zeeën, de vissen, de vogels, de dieren op het land, de bomen, de planten, de kruiden, de bloemen, de zon, de maan, de sterren. Die zich toont in het cyclische dat zo eigen is aan het leven. Die zich toont in ons lichaam. In ons vrouwenlichaam dat leven kan geven.

En ik eindig met de woorden van Deborah zelf: "Wie een vrouw vertrapt, vertrapt de Poort naar Wijsheid. Wie een vrouw vertrapt, vertrapt de Aarde zelf.".

Het is tijd om ons zelf terug te eren, waarmee we onze poort naar wijsheid terug openen en de aarde terug herstellen.
Het is tijd om onszelf terug te beminnen.

Want we doen het zelf en we doen het samen. 🤍🪷

In liefde
Sandra Decadt

Intimiteitsgids
Telkens terug naar jezelf in intimiteit en relaties.