𝗜𝗻𝘁𝗶𝗺𝗶𝘁𝗲𝗶𝘁 𝗶𝘀 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗱𝗲 𝗮𝗳𝘄𝗲𝘇𝗶𝗴𝗵𝗲𝗶𝗱 𝘃𝗮𝗻 𝘁𝗿𝗶𝗴𝗴𝗲𝗿𝘀, 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝗵𝗲𝘁 𝘃𝗲𝗿𝗺𝗼𝗴𝗲𝗻 𝗼𝗺 𝗲𝗿 𝘀𝗮𝗺𝗲𝗻 𝗯𝗲𝘄𝘂𝘀𝘁 𝗺𝗲𝗲 𝗼𝗺 𝘁𝗲 𝗴𝗮𝗮𝗻.

Ik lees steeds vaker adviezen op sociale media over 𝗘𝗺𝗼𝘁𝗶𝗼𝗻𝗲𝗹𝗲 𝗩𝗲𝗶𝗹𝗶𝗴𝗵𝗲𝗶𝗱 𝗶𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝗿𝗲𝗹𝗮𝘁𝗶𝗲.

"Voel je je niet veilig in een relatie? Dan is die relatie waarschijnlijk niet goed voor jou."
Of:
"Hier zijn de signalen waaraan je een veilige partner herkent."

Ik begrijp waar die uitspraken vandaan komen. En tegelijk merk ik dat ze soms te kort door de bocht zijn.

Relateren vraagt nuance.

Een (nieuwe) relatie brengt namelijk veel meer samen dan twee (of meer) mensen.
Ze brengt ook oude liefdesverhalen, hechtingspijn en onverwerkte ervaringen mee.
Daardoor kan je je diep onzeker, geraakt of emotioneel voelen in een relatie waarin je partner objectief weinig verkeerd doet.
Dat betekent uiteraard niet dat elke relatie veilig is. Er bestaan relaties waarin grenzen worden overschreden, waarin iemand manipuleert, kleineert of emotioneel afwezig blijft. Die situaties mogen we nooit wegverklaren als "jouw oude pijn".

Maar wanneer je merkt dat je geraakt wordt, hoeft de eerste vraag misschien niet te zijn:
"Is deze relatie wel emotioneel veilig?"
Misschien is de eerste vraag:
"Wat gebeurt er eigenlijk in mij?"

* Kan ik aanwezig blijven bij mijn geraaktheid?
* Kan ik mijn ervaring delen zonder mijn partner meteen verantwoordelijk te maken voor alles wat ik voel?
* Kan mijn partner aanwezig blijven bij mijn proces, zonder het weg te duwen of te willen oplossen?

Misschien is dat wel een van de meest onderschatte vormen van intimiteit. Niet een relatie waarin je nooit getriggerd wordt, m𝙖𝙖𝙧 𝙚𝙚𝙣 𝙧𝙚𝙡𝙖𝙩𝙞𝙚 𝙬𝙖𝙖𝙧𝙞𝙣 𝙟𝙚 𝙨𝙖𝙢𝙚𝙣 𝙡𝙚𝙚𝙧𝙩 𝙤𝙣𝙙𝙚𝙧𝙨𝙘𝙝𝙚𝙞𝙙𝙚𝙣 𝙬𝙖𝙩 𝙫𝙖𝙣 𝙫𝙖𝙣𝙙𝙖𝙖𝙜 𝙞𝙨… 𝙚𝙣 𝙬𝙖𝙩 𝙣𝙤𝙜 𝙚𝙚𝙣 𝙚𝙘𝙝𝙤 𝙞𝙨 𝙫𝙖𝙣 𝙜𝙞𝙨𝙩𝙚𝙧𝙚𝙣.

Een oefening die ik zelf helpend vind, is om af en toe bewust onderscheid te maken tussen feiten en ervaring.

Niet: "Ik voel mij onzeker, dus de relatie zal wel niet goed zijn."
Maar: "Welke concrete gedragingen zie ik eigenlijk?"

Bijvoorbeeld:
* Is mijn partner bereikbaar en betrouwbaar binnen de afspraken die we samen maken?
* Wordt er tijd en aandacht gemaakt voor onze verbinding?
* Is er ruimte om moeilijke onderwerpen bespreekbaar te maken?
* Luisteren we echt naar elkaar, ook wanneer we elkaar niet onmiddellijk begrijpen?
* Voel ik dat mijn grenzen én die van de ander gerespecteerd worden?

Dat soort vragen kan helpen om niet onmiddellijk jouw gevoel weg te duwen, maar ook niet onmiddellijk jouw partner tot oorzaak van jouw gevoel te maken.

𝙎𝙤𝙢𝙨 𝙫𝙚𝙧𝙩𝙚𝙡𝙩 𝙤𝙣𝙯𝙚 𝙥𝙞𝙟𝙣 𝙞𝙚𝙩𝙨 𝙤𝙫𝙚𝙧 𝙙𝙚 𝙧𝙚𝙡𝙖𝙩𝙞𝙚 𝙚𝙣 𝙨𝙤𝙢𝙨 𝙫𝙚𝙧𝙩𝙚𝙡𝙩 𝙤𝙣𝙯𝙚 𝙥𝙞𝙟𝙣 𝙞𝙚𝙩𝙨 𝙤𝙫𝙚𝙧 𝙚𝙚𝙣 𝙤𝙪𝙙 𝙫𝙚𝙧𝙝𝙖𝙖𝙡 𝙙𝙖𝙩 𝙞𝙣 𝙙𝙚 𝙧𝙚𝙡𝙖𝙩𝙞𝙚 𝙤𝙥𝙣𝙞𝙚𝙪𝙬 𝙯𝙞𝙘𝙝𝙩𝙗𝙖𝙖𝙧 𝙬𝙤𝙧𝙙𝙩.

Het verschil leren voelen… dat is voor mij een van de belangrijkste relationele vaardigheden die we kunnen ontwikkelen en dat is voor mij intimiteit.
Dat is waar ik jou graag in begeleid en ondersteun.
𝗜𝗸 𝗴𝗲𝗹𝗼𝗼𝗳 𝗶𝗺𝗺𝗲𝗿𝘀 𝗱𝗮𝘁 𝗶𝗻𝘁𝗶𝗺𝗶𝘁𝗲𝗶𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝗳𝘂𝗻𝗱𝗮𝗺𝗲𝗻𝘁𝗲𝗹𝗲 𝗺𝗲𝗻𝘀𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸𝗲 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻𝘀𝘃𝗮𝗮𝗿𝗱𝗶𝗴𝗵𝗲𝗶𝗱 𝗶𝘀. 𝗘𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗮𝗿𝗱𝗶𝗴𝗵𝗲𝗶𝗱 𝗱𝗶𝗲 𝘄𝗲 𝗼𝗻𝘀 𝗵𝗲𝗹𝗲 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗸𝘂𝗻𝗻𝗲𝗻 𝗯𝗹𝗶𝗷𝘃𝗲𝗻 𝗼𝗻𝘁𝘄𝗶𝗸𝗸𝗲𝗹𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝗱𝗶𝗲 𝗱𝗲 𝗸𝘄𝗮𝗹𝗶𝘁𝗲𝗶𝘁 𝗯𝗲𝗽𝗮𝗮𝗹𝘁 𝘃𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝗿𝗲𝗹𝗮𝘁𝗶𝗲 𝗺𝗲𝘁 𝗼𝗻𝘀𝘇𝗲𝗹𝗳, 𝗺𝗲𝘁 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗲𝗻 𝗺𝗲𝘁 𝗱𝗲 𝘄𝗲𝗿𝗲𝗹𝗱 𝗼𝗺 𝗼𝗻𝘀 𝗵𝗲𝗲𝗻.